Jakby w Danii wybuchła wojna, to nie było­by komu bronić ojczyzny. Faceci są zniewieściali, a o gejach to szkoda gadać. Wystarczy popatrzeć, jak oni się ubierają: wycięcia do pępka, nasma­rowani kremami opalającymi, wyżelowani. Wy­glądają jak kobiety, słowo daję! Wystarczy tup­nąć, żeby wszyscy pouciekali. Ale co się dziwić! W wojsku nie byli, skąd mają wiedzieć, jak to jest być mężczyzną. Nienawidzę gejów. To są fucking klamt. Niedo­brze się człowiekowi robi, jak ich słucha. Za­chowują się jak dziewczyny. Nie przysiądę się do towarzystwa, w którym są geje. Żeby patrzeć, jak się całują? Nigdy nie spotkałem geja na bo­isku, choć mówi się, że statystycznie jeden albo dwóch zawodników w drużynie to geje. Myślę, że to, co napisałem o gejach, bardzo mi zaszkodziło. Starałem się o transfer do ligi an­gielskiej. Angielscy kibice by mnie polubili, z mo­im temperamentem, zachowaniem i wyglądem. Ale nie udało się. Poleciałem raz na testy do Ply­mouth, ale dotarłem tylko na halę przylotów. Nikt tam na mnie nie czekał. Podobno jeden ze sponsorów czy wpływowych członków klubu był gejem i nie życzył sobie, żebym dla nich grał po tym, gdy powiedziałem, że nienawidzę gejów. Jacyś duńscy redaktorzy zadzwonili do nich i po­wiedzieli, że straszny ze mnie skandalista. No i Anglicy chyba się wystraszyli. Ale nie żałuję napisania tej książki, jak Boga kocham. Tu, w Pol­sce, mam się dużo lepiej niż w Danii. - Arkadiusz Onyszko, polsko-duński, najbardziej męski piłkarz wszech czasów; za brechtanie na gejów cioty polskie rytualnie go przeklęły, sprowadzając nań raka nerek, na którego zejdzie, ku chwale męskości, w ciągu najbliższego roku